Zen van buiten storm van binnen

Trouw zijn aan mezelf staat heel hoog in mijn vaandel. Ik heb jaren geleden, om er blijvend aan herinnerd te zijn, een trouwring voor mezelf gekocht. Symbolisch draag ik die om mijn linkerduim. Links voor de gevoelskant en de duim voor kracht. Die duim eigenlijk ook uit een soort rebelsheid soms. Zodat ik die, met ring, omhoog kan steken en zeggen: ´Sit on it!´ Nog uit de tijd dat ik veel ruzies had zal ik maar even zeggen.

Hoe zit het nu met die trouw aan mezelf als ik Leon naar de mond ga praten om hem te sussen? Of om hem te laten stoppen met die lastige verwijten. Het ‘jij gelijk, ik mijn rust’ principe. Zo noemde mijn schoonmoeder het vroeger. Niet mijn ding vrees ik.

Leon zat een stukje van me af in het gras. De hond was op onderzoek gegaan naar muizen in het hoge gras en gromde en groef wat hier en daar. Zonder resultaat in de regel. Ik realiseerde me dat hier en daar wat graven en grommen niets oplevert als de buit allang weg is. Net als dit gesprek als we heen en weer blijven verwijten. Wat is de buit in dit gesprek? Liefde en begrip.

Ik ging wat dichterbij zitten en keek Leon aan tot hij echt oogcontact maakte. Na een paar tellen zag ik zijn koppige blik wat verzachten. Gelukkig, er was een ingang. ‘Ik hou van jou en wil je niet kwijt’ zei ik. Leon wilde meteen antwoorden maar ik legde mijn hand op zijn mond. ‘jij bent degene met wie ik een toekomst wil bouwen, mijn leven mee deel en met wie ik oud wil worden. Dat wil ik niet met Jacques omdat dat niet zou passen. Voor hem niet omdat hij al samenwoont met een vrouw waar hij van houdt en voor mij niet omdat zijn manier van leven niet de mijne is. Ik zie en voel je boosheid en frustratie omdat ik jou niet als nummer één neerzet. En ook je enorme liefde maar ik kan niet anders dan trouw zijn aan mijn hart. Jij vind dat egoistisch en hebt het gevoel dat ik geen rekening met jou houdt. Vraag me niet te kiezen alsjeblieft. Hou van me zoals ik ben. ‘
Leon keek weg van me. Tweestrijd. Angst voelde ik. Onzekerheid. Met woorden op papier ben ik namelijk beter dan echte woorden hardop zeggen. Zou ik opstaan en weglopen? Zou ik gaan janken? Nee dat nooit! Te trots om dat te doen. Al wilde ik wel schreeuwen naar hem dat hij gek zou zijn om mij te laten gaan, dat hij er spijt van zou krijgen want ik ben een prima wijf, dat ik hem nodig had. Ik wilde wel janken dat ik hem nodig had om die liefde die ik zag in hem. De liefde die ik zo gemist had en dacht nooit meer te krijgen. Maar dit al zei ik niet hardop. Ik wilde het mezelf eigenlijk nauwelijks toegeven dat het zo was. Naar mezelf zei ik dat hij kon kiezen voor mij met lover, of niet. Dat er meer mannen dan kerken zijn en dat hij zo weer vervangen was. Wat kan liefde toch lastig zijn.

Met een kop vol zand en gras kwam de hond enthousiast aanrennen en sprong bovenop ons om links en rechts een flinke lik te geven waar hij maar kon. Leon had vroeger ook een hond gehad en kon er gelukkig wel tegen. Weer wenste ik dat ik dat mormel was zodat ik bovenop Leon kon springen en met hem kon stoeien. Zo lekker daar in het hoge gras alles wegkussen. Best een goed idee dus ik gaf mijn al niet meer zo boze vriendje een kus. En nog één. De hond werd weggestuurd maar ik niet. Hoe lastig het ook was, er was iets veranderd tussen ons in de positieve zin. Op de één of andere manier waren we dichter bij elkaar gekomen. Met alle twijfels toch voelen dat opgeven nog geen optie was.

We zullen zien waar het naartoe gaat. Samen en blijven praten was de conclusie. Dankjewel hondje <3

1,119 totaal aantal vertoningen, 2 aantal vertoningen vandaag

Deel deze pagina: Share on Facebook0Share on Google+0Email this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedIn0

Geef een reactie