Waarom moeilijk doen, als het samen kan?

~ verslag polyamoriecafé 11 februari 2016: de waarde van delen~

De week voor aanvang van het polyamoriecafé in Houten (11-2-2016), liep het ineens storm. Aanmeldingen kwamen achter elkaar binnen. Om de kwaliteit en intimiteit van de avonden te waarborgen is er een grens van maximaal 25 deelnemers, maar een paar mensen vroegen expliciet om uitzondering op deze regel, omdat ze het zo ontzettend nodig hadden om te komen, te sparren en te delen. Tja, gaat polyamorie niet ook over het onderzoeken van grenzen en flexibiliteit? En over kijken waar mogelijkheden liggen? Uiteindelijk dus een lijst van 29 deelnemers. Helaas vielen er toch ook weer mensen af, maar een mooie groep van 24 deelnemers bleef over.

Na een korte kennismakingsronde waar een ieder kort vertelde wat hem/haar naar het café bracht en welke betekenis polyamorie, liefde en de relatievorm in diens leven heeft, begonnen we eerst kort plenair om daarna in kleinere groepjes te gaan associëren op kaartjes met woorden. De bedoeling was dat degene die het kaartje trok dit woord kon gebruiken om te vertellen waar het raakte (of juist niet) in diens proces, of kon vragen hoe dat voor de anderen was. De groep kon hier op reageren en over in gesprek gaan. Daarna kon de volgende deelnemer zijn woord kiezen of trekken. Enkele voorbeelden van deze woorden waren: vreugde, verwarring, hoop, grenzen, verdriet, zelf ondermijnend, fascinerend, pijn, schuld, schaamte, liefde, etc. Om even gevoel te krijgen bij de kaartjes, spraken we plenair over het woord “kinderen”.

Wanneer je non-monogame relaties hebt, anders naar liefde en relateren kijkt, of polyamoreus leeft, hoe vertel je dat dan aan je kinderen? Vertel je het überhaupt wel? En wanneer? En hoe doe je dat dan? Victor vertelde het destijds aan zijn veertienjarige zoon. Het werd hem afgeraden, zelfs door een kindercoach. Zijn zoon vond het juist prettig dat zijn vader eerlijk was. “Jij zegt altijd dat wij eerlijk moeten zijn en dat je jezelf moet zijn, dus toch raar als je dit voor mij zou verzwijgen?”, was de reactie van de zoon. Nu een jaar later is Victor’s zoon eigenlijk best boos over de jaren dat zijn vader dit voor hem heeft verzwegen. Vaak maken we contact met het idee dat het niet goed is (of nog niet het moment is) om met de kinderen te delen hoe onze relaties eruit zien en hoe onze kijk op de liefde is. We zijn bang dat het ze onnodig schaadt of dat we worden afgewezen en het de onderlinge relatie beïnvloedt, maar iedere keer weer blijkt dat kinderen ontzettend veel aanvoelen en juist behoefte hebben aan helderheid en eerlijkheid. Vaak is het angst die ons tegenhoudt eerlijk tegen de kinderen te zijn. Er zijn ook situaties waarbij de openhartigheid de onderlinge band heeft versterkt, doordat maskers afvielen, gesprekken openlijker werden en de verbinding en verdieping groeide. Er worden diverse ervaringen uitgewisseld hoe mensen (gefaseerd) wel of niet de kinderen betrekken bij de ontwikkelingen.

Jochem en Karin kwamen uit nieuwsgierigheid naar het café en wilden graag mensen ontmoeten. Zij kwamen niet met een speciale reden om iets te brengen of iets te halen, zij wilden het café vooral gaan ervaren. Toen in de groep het thema kinderen werd besproken was dat voor hen direct heel interessant. Zij deden niet actief mee aan het gesprek, en hebben ook nog geen ervaring met het vertellen aan hun kinderen, maar zij vonden het fijn om praktijkervaringen van anderen mee te krijgen. Het was voor hen erg waardevol en later in de auto op weg naar huis hebben zij nagepraat over het onderwerp en stil gestaan bij wat zij er zelf mee willen doen.

Na de plenaire verkenning, starten we voor de pauze met een eerste deelronde. Er zijn vier groepjes van zes personen. In de pauze wordt druk doorgepraat, we krijgen de groepjes nauwelijks losgeweekt! Maar na een gezellig drankje, wisselen de groepjes van samenstelling en van kaartjes, waarna er opnieuw een deelronde is. Rond kwart over tien sluiten we af met de deelrondes en komen we plenair bij elkaar terug om inzichten en ervaringen te delen. Uiteraard werd er na afronding nog fijn informeel doorgepraat tijdens de borrel. Het was wederom een mooie avond.

Onderstaand enkele reacties van de deelnemers van dit polyamoriecafé.

Martin: “Wat ik bijzonder vind aan de gesprekken in de groepjes (aan de hand van de kaartjes) is het unieke van ieders verhaal. Een discussie over welke definities gebruikt worden voor alle niet-monogame manieren van leven, die je al dan niet fijn vindt, vind ik niet interessant. Wel het aanhoren van al die verschillende manieren van (be)leven. Mooi dat er echt gesprekken plaatsvonden door het goede doorvragen aan elkaar. Met respect voor ieders ideeën en tegelijk wel uitdagend genoeg om iemands motieven te kennen en te begrijpen. Vooral ieders beleefde angsten, de moed om deze echt onder ogen te zien en ook de oprechtheid waarmee daarover werd gesproken, dat helpt bij mijn eigen processen. Voor mij blijft het uitgangspunt totale vrijheid, waarbij tegelijk continu onderling besproken wordt welke kaders helpen en nodig zijn om de relatie(s) gezond en waardevol te houden. Al met al veel meegenomen uit de avond, hier en daar wat kunnen brengen, en toch ook een aantal nieuwe mensen leren kennen. Wanneer maak je nog mee dat je ergens komt waar je niemand kent en drie uur later weggaat met de idee dat je een aantal mensen echt hebt leren kennen vanwege hun open, oprechte en moedige manier van delen van hun meest intense ervaringen?

Frederique: “Voor mij was dit polyamoriecafé een hele mooie ervaring. Spannend, beetje eng en afwachtend stapte ik binnen in het café in Houten. Wat een warme groep mensen! Ervaringen werden heel open gedeeld. Ik heb geleerd dat polyamorie niet in een hokje te plaatsen is. Door de gesprekken die avond werd het me duidelijk dat iedereen zijn eigenpPolyamorie ‘weg’ heeft. Het voelde al heel snel vertrouwd en gezellig in de groep. Een aanrader voor iedereen die meer wil weten over polyamorie op een leuke, laagdrempelige manier”.

Robin: “Ik ben er heel open ingegaan erg aangenaam verrast door de energie van de groep. Er werd goed geluisterd en leuk geantwoord. Zeker een hoop goede informatie mogen ontvangen en geven. Vooral de wisselwerking vond ik heel fijn. Een aanrader voor mensen die nieuw zijn en super van de ervaren mensen om de in’s en out’s te delen. Het is voor mij nog een flinke uitdaging om de hobbels, die er zeker bij horen, aan te gaan. We willen in ieder geval nog vaker meedoen met dit soort meetings en de eerstvolgende word de stadswandeling op Rijm door Den Bosch. Ik hoop op mooi weer en ook weer leuke mensen te ontmoeten”.

Stephen: “In de eerste gesprekgroep van de avond zit ik met twee echtparen – een paar dat al lang en gelukkig een open relatie heeft en een ander paar dat worstelt. Ik herken me zo in de worstelaars: dat de een meer vrijheid verlangt en dat de ander daar veel pijn en angst bij voelt, terwijl ze beiden hun huwelijk en gezin willen behouden. En de omkering: terwijl de één thuis kampt met schuld en angst (ben ik nou gek en onmatig met mijn verlangen naar een derde?), kampt de ander er mee in deze groep dat hij zich star en afwijkend voelt (ben ik dan abnormaal en bezitterig, dat ik mijn partner niet wil delen?). Wat me ontroert is de eerlijkheid van de groep: we dragen geen snelle oplossingen aan; dat de een wat minder moet verlangen of dat de ander op moet houden jaloers te zijn. We zijn met hen en voelen met hen mee. Ik ben blij dat de partner die het er zo moeilijk mee heeft eerlijk aangeeft sceptisch te zijn over polyamorie en ik ben dankbaar dat hij aan het einde van de avond zegt zich gehoord en gerespecteerd te voelen. De pijn is niet weg, maar er is hoop naast geplaatst. Hoop dat we elkaar kunnen begrijpen – dat we elkaars verhaal kunnen horen. Of er een weg is en of we die vinden om gelukkig en compromisloos samen te blijven (voor dit monopoly-paar en voor mij en mijn vriendin, die deze avond niet kwam) weten we niet. Wel weten we dat het pijnlijk maar helend is om naar ons eigen en elkaars hart te blijven luisteren”.

Alle deelnemers weer ontzettend bedankt voor hun spiegels, ervaringen en bijdragen! Tot een volgende keer!

Wil jij er de volgende keer bij zijn? Het eerstvolgende polyamoriecafé voor de regio Utrecht is op donderdag 14 april 2016. Schrijf het in je agenda en meld je aan!

 

[B1]Verwijzing naar evenement

2,487 totaal aantal vertoningen, 1 aantal vertoningen vandaag

Geef een reactie