Een vrouw die heel veel lief kan hebben

Door Elsje

Toen ik voor het eerst het begrip polyamorie hoorde, een kleine twee jaar geleden denk ik, moest ik huilen van opluchting. Zoveel herkenning. Ik ben niet de enige, er is een naam voor en er bestaan zelfs borrels, een Facebookgroep en een forum. Wat een fantastische ontdekking!
Ik ben al vanaf de basisschool doorlopend verliefd, maakte vroeger eindeloze lijstjes met de namen van jongens die ik leuk vond. Enkele citaten uit mijn dagboek in de periode dat ik 14 jaar oud was: “Ik ben dolverliefd. Op T natuurlijk en nu ook nog op K”, “Het is best rottig als je verliefd bent op ongeveer drie personen…”, “Als ik nou in een land zou wonen waarbij vrouwen meerdere mannen hadden…”. Op zich niet raar, maar waar dit bij de meeste mensen na de puberteit overgaat, bleef ik altijd wel verliefd op deze of gene en vaak op een paar mannen tegelijk. Meestal in stilte, omdat ik dacht dat het toch niet wederzijds zou zijn.
Ook toen ik mijn man leerde kennen, hield dit niet op. Ik merkte dat ik moeite had met het principe van monogamie. Voor ik het wist, had ik alweer per ongeluk met iemand gezoend of voelde ik kriebeltjes. Het is nooit in me opgekomen dit voor mijn man te verzwijgen. En hij maakte van die enkele keer dat het uit de hand liep geen probleem. We waren het erover eens dat zoiets kon gebeuren zonder dat het meteen het einde van onze relatie hoefde te betekenen. Intussen probeerde ik me wel krampachtig te conformeren aan het ideaalbeeld van monogamie. Maar wat heb ik veel getwijfeld aan onze relatie…. Ik dacht dat er iets tussen ons niet goed zat. Waarom had ik  anders telkens weer gevoelens voor andere mannen?

Tweeënhalf jaar geleden gebeurde er iets waardoor ik voelde dat het zo niet langer ging. Ik kwam via internet in contact met een vriend van vroeger die altijd al een bijzondere plek in mijn hart had. We begonnen elkaar te mailen, gewoon over alle dagelijkse dingen die ons bezighielden. De klik van vroeger was er meteen weer. Na een jaar lang vrijwel wekelijks mailen zag ik hem voor het eerst sinds bijna tien jaar. Niet in levenden lijve maar op Skype. En alles in mij riep dat dit mijn man was, mijn soulmate, mijn bestemming. Heel heftig, maar ook dit vertelde ik allemaal aan mijn man. In mijn hoofd was het een chaos, want ik wilde mijn man niet kwijt. Mijn liefde voor hem was immers nog precies hetzelfde. Bovendien wist ik niet eens of de gevoelens wel wederzijds waren.
Via een artikel kwam mijn man het begrip polyamorie tegen en brak de zon door de wolken. Als dit toch eens mogelijk was! Veel gesprekken met mijn man volgden. Ik heb mij nog nooit eerder zo verbonden met hem gevoeld. Vaak heb ik op het punt gestaan de handdoek in de ring te gooien en onze relatie te verbreken. Nu pas begrijp ik waar dat gevoel vandaan komt waar ik me heel erg voor schaam: dat hij niet genoeg is. Het voelt zo, maar daar kan hij niets aan doen. Het zit in mijzelf. Alles wat ik zoek vind ik niet in één man. Ik voel dat ik meer liefdesrelaties nodig heb om mezelf te kunnen ontwikkelen en te groeien als mens. Het is een behoefte die ik heel lang de kop heb proberen in te drukken, maar waar ik nu geen nee meer tegen kan en wil zeggen.

Met die vriend van vroeger heb ik al een paar maanden geen contact meer. Uiteindelijk bleken de gevoelens wel wederzijds te zijn, maar durfde hij de polyamorie niet in zijn leven toe te laten. Dankzij hem heb ik een nieuw stuk van mezelf ontdekt en durf ik nu uit te komen voor wie ik ben. Een vrouw die heel veel lief kan hebben, dat ben ik! En ik vraag me nu verwonderd af hoe ik me daar in het verleden voor heb kunnen schamen.

394 totaal aantal vertoningen, 12 aantal vertoningen vandaag

Deel deze pagina: Share on Facebook2Share on Google+0Email this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedIn0

Reacties

  1. Lisette zegt

    Wat een mooi en herkenbaar verhaal, dank je voor het delen.
    Wat goed van je dat je er wel altijd eerlijk over bent geweest naar je man toe, ondanks je twijfels erover, en wat mooi dat hij je accepteert zoals je bent en hier open voor staat ! Dat klinkt als een hele liefdevolle en waardevolle relatie. ❤ Lisette

  2. jelle thomas roelof zegt

    dit is heeeeeeeeeeeel herkenbaar en ik begin nu pas dit te beseffen ook door dit verhaal!!

    bedankt, vandaag naar een jeugdvriendin met mijn vrouw, spannend dus!!

    hart-elijke groet Jelle

Geef een reactie