Ondanks de barre weersomstandigheden waren we toch met 16 personen op het eerste Vlaamse polyamoriecafé. En al meteen bij de voorstelling bleek hoe verschillend en boeiend al deze mensen met relaties bezig waren.  Sommigen waren alleen gekomen, hoewel ze heel graag hun partner hadden meegebracht.  Enkele koppels waren met z’n tweeën, en er waren zelfs 4 mensen die samen iets heel moois hadden opgebouwd.

Eerlijkheid

Het was opvallend hoe vaak het woord ‘eerlijk’ viel tijdens het eerste half uurtje.  Eerlijkheid naar je partner(s) in een open communicatie, maar zeker ook eerlijkheid naar jezelf.  Iedereen herkende het splijtende gevoel dat je wel eens bekruipt wanneer je moet kiezen tussen trouw zijn aan jezelf en trouw zijn aan je partner, eventueel aan de (huwelijks)gelofte die je jaren gelden hebt afgelegd.  Een heel moeilijk verhaal waar de meesten slechts langzaam, met veel vallen en opstaan hun weg in hadden gevonden.  Op heel verschillende manieren, maar de teneur was meestal: als je niet trouw bent aan je eigen diepste waarden en gevoelens kom je vroeg of laat jezelf tegen en loopt het helemaal mis.  De redenering ‘ik wil mijn partner geen pijn doen dus ik zal maar niks zeggen’ leidt meestal alleen maar tot extra pijn.  Wanneer je intenties zuiver zijn en je die zo eerlijk mogelijk volgt, kies je meestal bijna automatisch de beste weg in een relatie.  Vroegere afspraken blijven volgen tegen wil en dank terwijl je voelt dat het tegen jezelf ingaat, zal zich wreken.  Polyamorie verplicht je om eerlijker te zijn t.o.v. jezelf en van je partner(s).  Waarbij nogal eens het verschil duidelijk wordt tussen een relatie aangaan vanuit een gevoel van ‘aanvullen’, of vanuit de nood om ‘een gat te vullen’.

Moet je dan ‘altijd alles zeggen’ en elke situatie volledig open op tafel leggen?  Daar denkt iedereen anders over en het evolueert ook binnen een relatie.  Maar erover nadenken en praten, brengt een proces op gang waar je enkel dankbaar voor kan zijn.  Het ‘stiekeme’ is in elk geval vaak nog het meest pijnlijk.  Je voelt de nieuwe liefde van je partner en gaat dan zelf het plaatje verder invullen.  Meestal met erg zwarte beelden natuurlijk.

Een huishoudelijk reglement

Duidelijke taal is vanzelfsprekend een basis voor wederzijds begrip, maar tegelijk zijn woorden vaak ook verwarrend door de verschillende invullingen die ze krijgen.  Alleen al de term ‘polyamorie’ zorgt soms voor heel wat commotie.  Bedoelen we wel altijd hetzelfde wanneer we dezelfde woorden gebruiken?

Sommige mensen waren gekomen tot een heus ‘huishoudelijk reglement’ dat ze zes maanden lang strikt nageleefd hebben.  Daarna bleek dat sommige dingen makkelijk konden versoepeld worden.  Wat eerst zo moeilijk bleek, verliep toen bijna als vanzelf.  Terwijl anderzijds al die regels ook een gevoel van weerstand oproepen.  Vaak is zo’n regel blijkbaar zelfs al overbodig geworden op het moment dat hij tot stand komt.  Er bestaat geen universele oplossing, ook in monogame relaties hebben sommige mensen nood aan duidelijke ‘uitgeschreven’ spelregels, terwijl het bij anderen allemaal vanzelf schijnt te lopen.  Steeds weer blijkt hierbij de moeilijkheid van een soort dualiteit tussen gevoelens en gedachten.  Je moet nu eenmaal bepaalde dingen analyseren en beredeneren, maar hoe meer je de situatie vorm geeft, hoe stroever ze vaak wordt.  De kunst is ook te blijven voelen, te blijven zeggen wat naar jouw gevoel wel of niet klopt.  Meestal heeft het te maken met gedeelde doelstellingen, die ieder op zijn/haar eigen ritme zo goed mogelijk probeert te realiseren.  En we mogen de omstandigheden niet uit het oog verliezen (cfr. het vb. ‘ik zal nooit iemand anders aanraken’ tot je vriendin bijna van een klif valt...).  Soms kan je gewoon best gedurende een zeker tijd regelmatig (bvb. één keer per maand) de hele situatie opnieuw bespreken.  Ook die afspraak kan veel rust brengen in een woelige relatie.  En zeg nooit nooit, geef de tijd de tijd...

Slachtoffers en jaloezie

Het is vaak ook belangrijk dat mensen die het gevoel hebben dat ze door de keuze van hun partner onrecht zijn aangedaan, ook helemaal ‘slachtoffer mogen zijn’.  En voor velen is het toch ook allemaal iets makkelijker wanneer ze de partner(s) van hun partner kennen.

De meeste deelnemers waren het er ook over eens dat er helemaal niks mis is met liefde en verliefd zijn.  Wel met het gevoel dat je daar per sé iets mee moet doen naar een ander.  Je kan m.a.w. volop genieten van verliefd zijn zonder dat je een intieme relatie aangaat.

Jaloezie is daarbij geen bewijs van liefde maar eerder van hebzucht en verlatingsangst.  Liefde kun je immers niet afnemen.  Het valt ook op hoe negatief de omgeving soms reageert wanneer je niet jaloers bent.  Vanuit hun idee van bezit hebben mensen soms weinig begrip voor een houding van vrijheid in verbondenheid.

Vervolg...

Doordat er al 2 maandbladen een artikel willen wijden aan polyamorie, en omdat er een studente aanwezig was die een eindwerk schrijft over ‘poly-relaties’, kwam er ook een discussie op gang over omgaan met de media en het commercialiseren van dit soort zaken.  Verschillende mensen hadden interesse om hierrond een soort denktank op te richten. 

Het volgende polyamoriecafé

Het volgende polyamoriecafé in Mechelen gaat door op vrijdag 21 januari, iedereen welkom.  Vanaf 19.30u ontvangen we jullie met koffie en gebak, om 20u start de babbel.
We zouden ook graag mensen ontmoeten die NIET zo enthousiast zijn over polyamorie, bvb. omdat hun partner ervoor kiest en zij zelf niet.

OPGELET: nieuwe locatie!

Café ’t Pleintje, Veemarkt 7, vlakbij het standbeeld van Neptunus.
Je kan parkeren in de ondergrondse parking van de Veemarkt, maar met een beetje gelukt vind je wel een plekje in één van de straten in de buurt, vanaf 19u gratis.
Deelname € 15, graag een mailtje vooraf aan herwig.van.de.velde@skynet.be

Tot dan?

Els & Herwig