Rust in de tent

Nu de lastige woorden voorbij waren bleef er niets anders dan naar huis lopen. Samen. Nou ja, soort van samen dan. Elk met onze eigen gedachten. De twijfels waren er nog steeds. Maar er was ook een begin van vertrouwen, zij het wankel.

Leon begon zich in te lezen op internet over mijn manier van liefhebben. Daar kwam de term Polyamorie opeens in beeld. Hij was er niet blij mee. Verre van dat zelfs. Google en facebook groepen wakkerden de twijfels aan. Chaos vond hij het. Daar ging hij echt niet aan beginnen. Ik wendde me voor steun en hulp naar iemand die af en toe lezingen gaf over onder meer PA. Dat deed ik door een mail te sturen met korte uitleg over de situatie en de vraag wat ik kon doen om onze relatie te helpen.
Die persoon wilde best meedenken maar waarschuwde ook dat het een moeilijk iets is dat vaak wel tijd nodig heeft en dat de potentie tot een hoop drama in zich heeft. Hij stelde voor om in ieder geval vast een stap te maken door mijn ideeën naar Leon te verhelderen en beide heren te laten weten hoe ze mij gelukkig konden maken. Oef dat kwam binnen zeg! In mijn levensvisie ben ik altijd zelf degene die verantwoordelijk is voor mijn geluk. Zelfstandig typje best wel dus.

Een hoop drama en tijd? Nou lekker dan. Daar zat ik niet op te wachten. Vertwijfeld begon ik me af te vragen of het wel kon wat ik wilde. Misschien had Leon gewoon gelijk en moest het maar afgelopen zijn met de tweede lover. Rust in de tent.

Tot ik in zijn ogen keek. Die lichtblauwe dromerige ogen. Tot ik zijn armen weer om me heen voelde en zijn lippen de mijne zochten. Ik genoot van dit intense gevoel van Liefde tussen ons. Diepe hartsverbinding voelen. Het was niet alleen puur fysieke aantrekkingskracht. Hoe kon ik ooit Jacques laten gaan? Als ik bij hem was had ik rust en voelde ik me compleet.

Bij Jacques was het als bij dat oude liedje van Rob de Nijs. Volmaakt geluk bestaat, maar tot de dageraad. Waarom vlucht je zodra de wekker ’s ochtends gaat. Er was een tijd, toen ik Jacques nog niet zo goed kende, dat ik verlangde naar meer dan wat er was. Meer tijd samen dan eens per drie vier weken een middag, avond of nacht. Hem beter leren kennen, weten hoe zijn leven in elkaar zit. Tijd leerde me echter dat dit niet zal gebeuren. Dat ik een speciaal deel van zijn leven ben maar een geïsoleerd deel. Zijn oase van rust, liefde en aanraking was ik. Meer dan dat verlangde Jacques niet. Eigenlijk een perfecte aanvulling van wat ik had met Leon. Ook bij hem voelde ik me fijn, veilig, geliefd en totaal vrouw. Leon is een sterke man in die zin. Die wilde wel degelijk meer dan af en toe mijn gezelschap. Uiteindelijk prees ik me gelukkig met mijn twee geliefden. Dat zou pas rust zijn, van en met beide mogen genieten.

Nu was mijn uitdaging om Leon dit te laten inzien. Zonder drama en ook zonder er maandenlang energie in te steken. Want dat zou ik zeker niet volhouden. Slopend vond ik het. Hoe was het ook weer? O ja, mijn ideeën verhelderen. Zou dat bij kaarslicht mogen?

 

1,807 totaal aantal vertoningen, 5 aantal vertoningen vandaag

Deel deze pagina: Share on Facebook0Share on Google+0Email this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedIn0

Reacties

Geef een reactie