Let the games begin…..

Een wedstrijd was  nou echt bepaald niet waar ik op zat te wachten. Komt meneer als tweede in het spel en wil meteen even dat ik hem als nummer één neerzet. Het idee alleen al maakte me misselijk. Hoezo nummer 1? Is de andere geliefde dan nummer 2? En wat betekent dat dan? Is 1 beter dan 2? Meer waard? Liever? Lekkerder? Sjonge zeg wat een geleuter. Van binnen briesend bleef ik van buiten rustig. Want ik wilde toch op Leon een goede indruk maken. Misschien had Leon gewoon tijd nodig om te wennen aan het idee dat mijn hart zo groot was. Voor mij waren beide Liefdes nummer 1. Geen verschil in belangrijkheid. Ik hield van beide. Zulke verschillende mannen en elk mij even lief op hun eigen manier. Koppig als ik ben hield ik mijn poot stijf en wilde niet toegeven. Ook Leon hield voet bij stuk. Hij wilde weten waar hij aan toe was, waar hij stond. Hij wilde voor 200% voor mij gaan maar dan moest ik ook duidelijk zijn dat hij nummer 1 was. Er vielen boze woorden van zijn kant. En ik begon me, in vertwijfeling, terug te trekken. Was dit nou vrije liefde? Ik wilde helemaal niet kiezen. Hoe kun je nou appels met peren vergelijken? Waarom begreep Leon dat nou niet? Jacques deed daar toch ook niet moeilijk over? Integendeel zelfs. Die adviseerde me om Leon te vertellen dat hij nummer 1 was als dat nou zo belangrijk was om te horen voor hem. ‘Het is maar een cijfer’ zei hij, ‘maak het jezelf niet zo moeilijk’ en ‘ik vind het prima om jouw nummer 2 te zijn, of 3 of maakt niet uit als ik maar van jou ben.’  Het onderwerp Leon maakte elke ontmoeting met Jacques deel uit van gesprekken en ik begon ongerust te worden dat het tussen ons in zou komen te staan. Straks was Jacques het gezeur over Leon zat en maakt hij het nog uit. Dat zou ik Leon nooit vergeven, dan zou ik ook Leon de laan uit sturen. Dan maar weer alleen door het leven.

Maar ik bleef nog steeds koppig.
Leon was naast een man met het hart op  de tong een fijn mens. Als we samen waren hadden we het gezellig en leuk. Erg leuk. Hij stond open voor de dingen die belangrijk waren in mijn leven en probeerde het mij echt naar de zin te maken. Diep in mijn hart deed het me iets dat hij zo zijn best deed voor mij. Al was ik het niet met zijn zienswijze eens. Na een paar weken barstte toch de bom. Leon kon niet verder met mij als er niet orde op zaken gesteld werd. Ik probeerde nog om de confrontatie uit de weg te gaan door te zeggen dat hij wist hoe ik erover dacht en dat hij de keuze had om dat te accepteren of niet. Dat het me veel pijn zou doen om hem te verliezen begon langzaam maar zeker tot me door te dringen. Oké dan. Orde op zaken stellen. Met de billen bloot. Uit mijn schulp en echt, vanuit mijn hart, vanuit Liefde, vertellen hoe ik onze ‘situatie’ zag. Dat zou niet meevallen.

883 totaal aantal vertoningen, 4 aantal vertoningen vandaag

Deel deze pagina: Share on Facebook0Share on Google+0Email this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedIn0

Geef een reactie