Fack social rules

Door Anoniem.
Vanwege verschillende gebeurtenissen de laatste tijd, wil ik graag iets persoonlijks delen. Hoewel sommigen met dezelfde mening het liever stil houden, schaam ik me er niet voor. Ik heb er geen geheim van gemaakt en als ik iemand ontmoet waarbij er meer speelt dan ‘just friends’, kom ik er al snel voor uit. Dan weet hij in ieder geval wat hij zich op de hals haalt en kan hij nog ongeschonden uit het liefdesbootje stappen. Ik vertel hem dan een verhaal waarin mijn verleden samenkomt met mijn toekomst. Een verhaal over mijn ervaringen en hoe ik daardoor mezelf beter heb leren kennen. Een verhaal over vertrouwen, relaties en de daaromheen sociale normen. Regels die ik niet meer simpelweg opvolg ‘omdat iedereen dat doet of vindt.

Tijdens mijn bijna twee jaar durende relatie in Nederland, werd ik verliefd op een ander. Ik wilde het niet, ik vocht ertegen, maar ik kon niet ontkennen wat ik voelde. Ik hield van mijn huidige vriend, maar het fluisteren van mijn hart kon ik niet negeren. Liegen, bedriegen of vreemdgaan was geen optie, maar mezelf ontkennen weigerde ik. Dus het werd een pijnlijke middenweg, ik besloot eerlijk naar alle partijen te zijn, mijn vriend, mezelf en de derde persoon in het verhaal. Tranen hebben gevloeid, ik had vlinders in mijn buik terwijl ik misselijk was van de hele situatie. De harde waarheid werd uitgesproken en ik voelde iets wat ik helemaal niet wilde. Ik kwetste iemand van wie ik hield en ik vroeg erg veel van hem. Te veel misschien. Ik heb nog steeds ontzettend veel bewondering en respect voor hem.

Uiteindelijk hielden beide relaties geen stand, maar toch ben ik erg dankbaar voor deze periode in mijn leven. Het heeft me veel geleerd over mezelf en relaties in het algemeen. Het gaf me veel stof tot nadenken en momenteel twijfel ik er niet eens meer over. Het mag dan taboe zijn, ongeaccepteerd en wie weet zullen al mijn toekomstige relaties wel ‘ongezond’ zijn. Ik maak het in ieder geval een stuk moeilijker voor mezelf, aldus mijn moeder. Tja, can’t argue with that.

Ik heb het dus over een open relatie, eindeloze liefde of, vooral eigenlijk, over polyamorie. Een relatievorm waarin eerlijkheid centraal staat, een liefdesvorm waarin het draait om oprecht en open zijn. Waarin we ons bewust zijn van het menselijke om verliefd te worden op een ander. Het besef dat er niet een prachtige prinses is die vol hoop wacht op haar enige, echte prins op het witte paard. Geloof me, ik zwijmel weg bij sprookjes of romantische films met een ‘happily ever after’. Prachtig, ik droom ervan, maar waarom kan een ‘happily ever after’ alleen maar met één persoon (tot de dood ons scheidt)? Waarom is het zo gesloten?

Kan iemand me uitleggen wat er zo ontzettend verkeerd is aan meerdere relaties hebben op hetzelfde moment? Zonder liegen, bedriegen of vreemdgaan, puur het houden van. Waarom is het een taboe om van meerdere personen tegelijk te houden? Waarom mag dat niet volgens de sociale normen en waarden? Is liefde niet iets moois, iets puurs en oprechts? Laat liefde niet vrij? Ik snap dat het niet voor iedereen is en vind prachtig als een stel al zestig jaar bij elkaar is. Niks verkeerds mee, maar waarom is mijn idee van relaties dat ineens wel? Waarom voelen vele mensen die dezelfde kijk hierop hebben, alsof ze het moeten verbergen voor familie en vrienden. Alsof het iets is om je voor te schamen… anno 2017 in Nederland.

Het is geen keuze, ik ben zo. Ik sluit mijn hart niet op in een kooi zodra ik een relatie krijg. Ik kan het simpelweg niet. Ik ga er niet naar op zoek, maar als het me overkomt, als er ineens nieuwe vlinders zijn, dan wil ik die niet laten sterven. Ja, mijn partner is daar natuurlijk ook helemaal vrij in. En ja, óók het seksgedeelte (wel veilig s.v.p. Geen zin in SOA’s). Nee, het is geen easy way of cheating en het gaat mij zeker niet om de seks. Het is geen swingen, hoewel daar ook niks verkeerds mee is. Niets voor mij, maar ieder zijn ding.

Als je van iemand houdt, wil je dat diegene gelukkig is, toch? Als dat toevallig ook met iemand anders is, prima. Hij is niet van mij en ik ben niet van hem. We zijn vrije mensen die van elkaar houden. Ik wil niet bang zijn om verliefd te worden op iemand anders en ik wil niet hoeven te liegen. Is dat echt zo raar?

Ik schrijf dit niet om je te overtuigen om deze manier van relaties te proberen. Het is niet voor iedereen, zoals monogamie niet voor mij is. Er is niet één weg voor iedereen, niet één manier die de juiste is. We zijn allemaal anders, we hebben allemaal andere ideeën en meningen, een ander verleden en een andere toekomst, andere angsten en dromen. In plaats van elkaar op te delen in ‘zij’ en ‘wij’, laten we onze verschillen juist waarderen en respecteren. Want juist dat, maakt ons allen één.

1,239 totaal aantal vertoningen, 4 aantal vertoningen vandaag

Deel deze pagina: Share on Facebook9Share on Google+0Email this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedIn0

Reacties

Geef een reactie