De voorronde…….

Wat kan communicatie toch lastig zijn. Het voelde alsof ik een andere taal sprak die Leon totaal niets zei. Leek niet eens op zijn taal. Nou draai ik mijn hand niet om voor een uitdaging en opgeven is niet het eerste dat ik doe in een lastige situatie. Terwijl ik dit schrijf vraag ik me af of dat een voordeel is of een nadeel. Doet me denken aan de serenity prayer die Moeder Teresa gebruikte. Voor wie het niet kent:
God, grant me the serenity to accept the things I cannot change,
Courage to change the things I can,
And wisdom to know the difference.
Tja, wat is wijsheid dan? De man loslaten omdat hij nooit zal veranderen? Accepteren dat ik hier niets mee kan of hoef? Hoe weet ik dat als ik niet eerst geprobeerd heb om hem mij te laten begrijpen. Of als ik niet eerst probeer hem te begrijpen? Hoe kan ik weten dat dit iets is dat ik kan veranderen? Moet ik dat willen? Dus ja wat is wijsheid? Ik ben maar een simpele ziel hoor. Ik hou van de man en heb het doel mijn leven met hem te delen. Maar kan/wil ik dat als ik niet meer vrij kan zijn? Als ik de liefde moet opsluiten?

Het gesprek vond plaats op neutraal terrein. Midden op een veld tussen het hoge gras. De spanning was te snijden toen we ernaar toe liepen. Wat onnozele grapjes onderweg en de hond mee. Jaloers bekeek ik het beestje. Kon ik maar zo rondrennen zonder zorgen om wat dan ook. De plek waar we gingen praten had ik niet van tevoren bedacht. Ik hield het gewoon niet meer uit om te blijven lopen en niet het hekele onderwerp aan te snijden en ben ter plekke op de grond gaan zitten. Me concentrerend op mijn ademhaling, ter ontspanning, liet ik Leon praten. Het kostte me veel moeite om hem uit te laten praten. Het werd een herhaling van alle verwijten die ik al eerder gehoord had van hem. Toch voelde ik voor het eerst begrip. Het was ook lastig allemaal om zomaar vanuit een monogame relatie verliefd te worden op een vrouw die blijkt van nog een ander te houden. Lastig dat hij niet bevestigd kreeg dat hij de belangrijkste was. Hij ging toch ook voor 200% voor mij. Ik zag zijn gepluk aan de grassprieten, wiebelbeen en die frons op zijn voorhoofd. In weerwil van mijn boosheid en koppigheid zag ik dat hij zijn best deed om mij van zijn gelijk te overtuigen omdat hij zoveel van me hield. De woorden van Jacques gingen even door me heen. Zou ik Leon zeggen dat ik me bedacht had en dat hij gelijk had? Dat hij mijn nummer één was vanaf nu? Het voelde niet oprecht.
Leon keek nors voor zich uit. Mijn beurt om te praten. Moeilijk om woorden te vinden terwijl ik niets liever wilde dan zijn armen om me heen en een kus. Uiterlijk liet ik dat niet merken want we waren aan het strijden.

1,134 totaal aantal vertoningen, 2 aantal vertoningen vandaag

Deel deze pagina: Share on Facebook0Share on Google+0Email this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedIn0

Geef een reactie