Alleen op grote hoogte is genoeg ruimte voor brede vleugels

~ verslag polyamoriecafé 14 april 2016 ~

Ruimte krijgen, ruimte nemen?

Art en Constantijn zijn flink wat jaren samen en getrouwd. Art is biseksueel. Hij heeft dat altijd geweten, maar toen hij een relatie kreeg met Constantijn, koos hij bewust voor een mannelijke levenspartner. Hij liet zijn biseksuele gevoelens los, althans, dat dacht hij. Het verlangen naar een vrouw in zijn leven bleef op de achtergrond aanwezig en de laatste tijd werd dat gevoel steeds dominanter. Het voelt als een gemis om een deel van zichzelf te ontkennen. Een deel van wie hij is, dat deel dat ook geleefd wil worden. Constantijn snapt Art en geeft Art alle ruimte iets te doen met dit verlangen. Ondanks de bevestiging van Constantijn heeft Art er grote moeite mee om die ruimte ook daadwerkelijk te nemen, omdat hij van mening is dat hij met het huwelijk een zodanige keuze voor Constantijn heeft gemaakt dat hij niet de vrijheid heeft naast zijn bestaande relatie ook een relatie met een vrouw aan te gaan. Art blijft last houden van schuldgevoelens; overvraagt hij Constantijn niet? Zorgt hij nu niet voor onrust omdat hij niet gelukkig is? Ze zijn naar het café gekomen om te horen of er mensen zijn die hier ervaring mee hebben.

Het valt Klaas op dat het vooral Art zelf is die een drempel opwerpt voor zichzelf. Welke overtuigingen, normen en waarden zitten daar achter? Sandra en Etienne herkennen het ook. Sinds de eerste dag van hun relatie, nu zo’n 33 jaar geleden, leven ze polyamoreus, de een wat actiever dan de ander. Etienne werd 7 jaar geleden verliefd op een andere vrouw en had in het begin hetzelfde soort aarzelingen die Art heeft. Er wordt gelachen wanneer Sandra aangeeft dat ze af en toe gek werd van “het gedoe” in Etienne zijn eigen hoofd! Sandra vertelt dat ze op een gegeven moment dacht: ‘neem je vrijheid nu en anders stop jij maar met die polyamorie.’ Soms zit de rem in jezelf. En komen schuldgevoelens voort uit je eigen (beperkende) normen en waarden. Om je schuldgevoelens te begrijpen is het belangrijk te weten hoe onze schuldgevoelens eigenlijk zijn ontstaan. En wat leveren ze op?

Antoinette zegt dat haar man haar ook alle ruimte geeft. Althans, daar lijkt het op. Maar in haar geval voelt het niet zo. Want meent hij het ook echt? Haar partner heeft gezegd: “doe wat je moet doen, als dit zo belangrijk voor je is”, maar dat voelt voor haar niet echt prettig en ook zij worstelt er mee om de ruimte daadwerkelijk te nemen. Helaas is de man van Antoinette niet aanwezig en kunnen we hem niet betrekken in de dialoog, maar Cindy merkt op dat het niet voelt als een gezamenlijke proces, waar beide partners deel aan nemen. Het advies; heb het samen over je relatie, zo is een ieder actief betrokken en is het niet zo dat de een doet en de ander volgt of zich afzijdig houdt. Heb het samen over je relatie, relatiebehoeften en verlangens, zowel in de relatie als in het leven. Ineke geeft aan dat zij een half jaar lang ieder weekend ging wandelen met haar partner. Tijdens die wandelingen hadden ze het niet alleen over polyamorie, maar spraken zij over veel bredere onderwerpen. Waar staan we in het leven? Waar staan we met elkaar? Wat willen we nog doen? Welke verlangens heeft een ieder? Want hoe wel bij de één het verlangen is de relatie te openen en polyamorie te onderzoeken, kan het verlangen van de ander wel op een heel ander gebied liggen.

Het belang van een goed gesprek en goede communicatie

We komen weer uit op het belang van goede communicatie. Arthur geeft aan dat hij een vriendin heeft. Zijn vrouw weet ervan, gedoogd het ook, maar helemaal senang voelt ze zich er niet bij. Het uit zich door jaloezie en moeilijke gesprekken. Daar komt bij dat ze het allebei ook ontzettend druk hebben en door hobby en werk langs elkaar heen leven. Arthur weet niet goed hoe nu verder te gaan. Patricia heeft (net als velen anderen overigens) de ervaring dat het belangrijk is alle relaties goed op de kaart te houden, te ontwikkelen en gezond en levendig te houden. Daarbij is de oprechte aandacht voor elkaar een voorwaarde. Fred oppert dat het veel kan opleveren om niet de inhoud onderwerp van gesprek te maken, maar juist de wijze waarop je met elkaar praat. Is dat rustig? Vijandig? Wordt er geluisterd? Is er tijd? Voelt het veilig om tevoorschijn te komen? Hoe luister je en hoe gedraag je je? En hoe verloopt de interactie? Wanneer je daar samen bij stil staat, vaker samen onderzoekt hoe je elkaar beter kunt leren kennen en nieuwsgierig leert te zijn naar elkaar, is er een betere basis om ook de meer delicate onderwerpen te bespreken. Ook worden er tips gegeven over geweldloze communicatie (boeken en cursussen). Arthur vraagt zich achteraf af of het niet beter was geweest zijn vrouw gewoon mee te nemen. Hij was aanvankelijk bang dat ze zich misschien aangevallen zou voelen, maar onderkent nu dat ze er wellicht ook veel aan had gehad om bepaalde ervaringen en tips te horen.

Gezien en gehoord worden

Een prachtig en inspirerend voorbeeld van elkaar zien, horen en respecteren zijn Valerie en Rijn. Ze zijn getrouwd, 32 jaar samen en hebben kinderen. Rijn wil graag de vrijheid om naast zijn relatie met Valerie andere relaties en contacten aan te gaan. Hij krijgt die vrijheid van Valerie, ondanks de onzekerheid die dat voor haar met zich meebrengt. Ze houdt veel van hem en heeft er moeite mee als ze zich indenkt dat hij naast de relatie die hij met haar heeft ook een band met een ander opbouwt die net zo intens is. Rijn en Valerie zijn samen op pad in de zoektocht over hoe ze verder gaan, Rijn met zijn polyamoureuze en Valerie met haar monogame aard. Ze nemen de stappen samen, met respect voor ieders zienswijze en gevoelens. Rijn nodigde Valerie uit voor het polyamoriecafé en was blij dat ze instemde. Valerie vertelt vaak verdrietig en alleen te zijn in haar worstelingen. Ze kan zich niet uiten bij haar reguliere vriendinnen. Die oordelen negatief, vinden er van alles van, en komen met adviezen waar ze niet op zit te wachten. Rijn zegt hierover: “Mijn vrouw is erg gevoelig, en ik was erg benieuwd en ook wel zenuwachtig of het café ook voor haar ruimte zou bieden om zich gehoord te voelen. Dat er misschien dingen gezegd zouden worden waar in zij zich herkent. Eenmaal binnen voelde het heel veilig. Ook als ‘buitenstaander’ hoorde ze erbij. Dat gaf me zo’n goed gevoel, dat mijn partner welkom is, en dat ook voelt. Ik zag haar stralen bij het gesprek over het onderwerp polyamorie. En dat is niet altijd zo, dat kan ik je verzekeren.” Valerie zegt hierover: “We leven met zijn allen in een samenleving waar ieder mag zijn wie die is, en mogen leren met elkaar omgaan. Mono, poly, welke geaardheid dan ook, het hoort hier allemaal thuis. Ik vond het heel spannend om naar het café te gaan, maar vanaf binnenkomst voelde ik me meteen welkom en thuis. Ik vond het fijn dat mensen geïnteresseerd en nieuwsgierig waren naar wie ik ben, me konden zien en horen.”   Valerie gaf aan dat er nog veel meer onderwerpen zijn die zij in deze setting zou willen bespreken zoals veilig vrijen, of helder afspraken maken tussen partners. Voor Valerie was het komen naar het café dus een fijne ervaring die zeker iets heeft toevoegd. Zeker aan het gevoel het niet alleen te hoeven doen of er alleen voor te staan. Laat dat nu net het doel zijn van het polyamoriecafé! Je hoeft het niet alleen te doen. Er zijn andere mensen die jou zien, horen, begrijpen en kunnen inspireren. Het helpt af en toe te lachen en fris naar je eigen situatie te kijken door de ogen van een ander die je iets terug geeft, maar je wel in je waarde laat in hoe het is voor jou. Het was fijn te zien hoe mensen elkaar helpen en uitdagen verder te groeien en te spiegelen.

Nog enkele reacties van deelnemers:

Wout:

Aan het begin vond ik het even spannend, ik stond daar toch als nieuweling in een groep mensen van een andere leeftijd dan mijzelf. Maar eigenlijk was dat heel snel voorbij, want de sfeer was heel prettig en open. Ik voelde geen druk. De groep was niet te groot, dat vond ik wel prettig. Iedereen had zijn eigen verhaal, veel ervaringen waren herkenbaar voor andere deelnemers. De gesprekken waren natuurlijk erg persoonlijk en de deelnemers wisten hoe ze zich daarin open konden stellen. Al met al, fijn.

Ellen:

Het was mijn eerste polyamoriecafé waar ik naartoe ging zonder verwachtingen maar met de hoop om tips te krijgen. Tips voor de situatie waarin in zit en waar ik graag verandering in wil brengen. Ik kijk terug op een hele mooie avond met hartelijke en open deelnemers. Er was ruimte om je eigen verhaal te vertellen en je uitdagingen op het gebied van de meervoudige liefde met anderen te delen. Zonder vooroordelen maar met de liefde voor jezelf en je partner(s) als uitgangspunt. Ik voelde me er thuis. Voor herhaling vatbaar!

Tristan

Dank voor je ontspannen, open begeleiding van de avond. Voor mij een bijzonder prettige avond; Fijn om open te kunnen praten over een onderwerp waar je normaliter niet open over kunt zijn. De tips in de vorm van websites en feesten neem ik mee uit deze avond. Genoeg aanknopingspunten om me/ons in te verdiepen.

Alle deelnemers weer ontzettend bedankt voor hun spiegels, ervaringen en bijdragen! Tot een volgende keer!

 Wil jij er de volgende keer bij zijn? Het eerstvolgende polyamoriecafé voor de regio Utrecht is op donderdag 30 juni 2016. Schrijf het in je agenda en meld je aan!

 

2,192 totaal aantal vertoningen, 2 aantal vertoningen vandaag

Deel deze pagina: Share on Facebook8Share on Google+0Email this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedIn0

Geef een reactie